Okul arkadaslarimiz ile birlikte firsat buldukça ormanda kisa yürüyüslere çikiyoruz. Yaklasik 2 saat süren bu gezilerimiz sirasinda mevsim ve hava durumuna göre börtü böcek inceliyor, kuru yaprak biriktiriyor veya dereye taslar atabiliyoruz.
Yürüyüsümüzün en uç noktasinda her anne çantasindan meyve, kek, kurabiye veya sekerleme çikartip ikram ediyor. Bence bu çocuklarin sadece birbirleri ile degil baska yetiskinlerle de iletisim kurmasini ögrenmeleri için harika bir imkan.

Belgrad Wanderung

Hayat tarzimiza bu gibi aktiviteleri dahil edebilme olanagini buldugumuz için çok mutluyum.

Canim, 3 yasindaki bir çocuk bu kadar gerilime daha ne kadar dayanabilir ki?
Hain Anne olan ben tam bir ay boyunca Paprikaya hediyeler için beklemesi gerektigini tekrar tekrar söyleyip durdum...

Benim sabirli minik Papatyam son dakikaya kadar dayandi.

Tüm gün boyunca heycandan hiç birsey yemeyen kizimiz aksam saati olup misafirlerimiz geldiginde sofraya saldirdi sanki. "Kim çorba içer?" soruma yogun tezahürat ile yanit veren Paprika, daha ben herkesin çorbasini servis edemeden kendininkini bitirmis, daha da koymam için israr ediyordu.

Kendisi rahat yesin diye verdigimiz tatli kasigi o kocaman açligini doyuramiyor olacakti ki, bir anda bardagindan kamisini yakalayip, çorbasina daldirmaya karar verdi.

Iste o an saatin neredeyse 9 oldugunu fark ettim ve bu uykusuz, aç çocugun daha fazla bekletilmesinin çok acimasizca olduguna karar verdim.

Büyük telasla birer birer hediyelerimizi açtik... ve karar verdik: Noelbaba daha sik gelmeli!

Hani derler ya "çikmaz ayin son Çarsambasi olunca" iste bu fotograf o günün gerçekten gelebileceginin kaniti olsa gerek. Çok özlemistik birbirimizi!