Dün benim için BUYUK bir gündü... uzun zamandir (belki 1 yildir) Paprikaya "emzigi birakan çocuklar" konulu kitaplar okuyordum. Ama birakmak istemedigi o kadar belli oluyordu ki, agladiginda yatagina kosup emzigini alip sakinlesiyordu, bana kizdigi zaman emzigine sariliyordu, uyurken mutlaka emzik gerekiyordu... Çevreden gelen bir çok tepkiye ragmen (doktorlarin bile dediklerine kulak asmadan) Papatyama istedigi zaman kendi kendine birakabilecegi mesajini verdim her zaman.

Sanirim 1 yil evvel ayni tip 6 emzik almistik; biri delindi, digeri (kizim meraktan) kesildi... derken son iki tane kalmisti. Galiba iki hafta evvel uzun aradan sonra 5.si agzindayken birden ikiye ayrildi. Biraz yasini tuttuk ama sonuncunun varligi bizi çok rahatlatti.

Hiç beklenmedik bir anda Paprika agzinda emzik ile mutfaga geldi. "Kizim uykun mu var?" derken emzigi çekistirmeye basladi ve "bu da eskidi artik atalim" dedi. Hayretten kocaman açılmış gözlerimin önünde gitti son emigimiz de.

Bugün emziksiz uyuyacagi ikinci gece. Elele tutusuyoruz ve bu sekilde uykuya daliyor, benimse gözlerim doluyor... Bebegim büyüdügünü gösteren kocaman bir adim atti.