Geçenlerde arkadaslarimiz bizi ziyarete gelmisti... oldukça uzun boylu olan Emre, Meltem ve kizlari Irem, ayrica yine uzun boylu olan Çetin ve esi Asli... üzerinden günler belki haftalar geçti... Paprika ile konu dolasti dolasti... boy meselesine geldi: "ben büyücem sunu bunu yapacam" seklinde anlatiyor, ben de sohbeti ilerletmek için sorular sorarken "peki bilmemneyi yapmak için ne kadar büyüyeceksin" dedim. Birazcik düsündü "yok aslinda emre / çetin gibi uzun boylu olmak istemiyorum. ortaboylu olacagim senin gibi: çünkü sen bilgiçayari çok iyi biliyorsun..."

Bu kaçinci baslayisim bilemiyorum... ama Paprikanin sözlügünü artik yapmaliyim. Son bombalardan baslayarak:
fopipopi - fotokopi
kut - tut
shilm - film
klaudias stein - laura's stern (laura'nin yildizi adli bir çizgi film)
kosis - sosis

Haziran sonundan bu yana çalistigim sirketimin sosyal etkinligindeydik. 2 aydir harika gidiyor falan derken bugünlerde acaba tepkiler mi görmeye basliyorum ne? Neyse bu bambaska bir konu asagidaki fotograflardan da görüldügü üzere "süpper" bir gün geçirdik... açik hava, deniz, günes, gemi... e bir de üstüne koydugumuz sihirbaz süprizi tam oldu.

Paprikanin Sözlügü

- Kulaga Gelen = Olmasi Gereken /Anlami
- Millolade = Limonade / Limonata
- Fotopopi = fotokopi
- Mifafir = misafir
- Minimisko = Mini Disko
- Kayak çekmek = kayiga binmek, kürek çekmek / Kanoya binmek

Yaklasik 6-8 aydir aksam uykulari pek düzensizlesmisti. Emzigi biraktigimizdan beri de ayrica zahmetli oluyordu... Günler uzadikça, aksam aslinda uyku saati geldiginde, günün bittigi ama havanin kararmadigindan gece uykusuna geçmek de iyice imkansizlasti... Gerek havalarin güzelliginden, biraz bizim isimize geldi, biraz da zorluga yenik düserek Paprikanin uyumasi bazen 10'u buldu. Baktim ki öglen uyudugundan daha uzun zaman uyutmaya çalisiyoruz....
Öglen uykularini "yasakladim". Hafta sonlari haricinde artik hiç gündüz uyutmuyoruz. İlk günlerde hem gündüz uyumayip, hem de aksamlari geç uyumaya çalisiyordu ama BEN kazandim... simdi 19:30'da yine odamiza gidiyor, kitabimizi okuyoruz... 20 gibi pirecikler uçusmaya basliyorlar.

Çalismaya basladim! Kim inanirdi ki Paprika benim en büyük destekçim olacakti? O yuvaya basladigindan beri çalismayi düsünüyordum gerçi... Ama gittigim onlarca is görüsmesi hiç olumlu olmadi. Gerçi kimse "gel, çalis" da dememisti ama içime sinmiyordu iste... ya uzakti, ya mesaisi uzundu vs...

Haziran'in sonundan beri düzenli ise gidiyorum. Ama kizimin hayat akisinda olagan üstü degisiklikler olmadi. Sabahlari yine birlikte kalkip kahvalti ediyoruz, birlikte giyiniyoruz, Saziye gelince ben veda edip, isime gidiyorum.
Aksam geldigimde sofrada olunuyor genelde (bu benim için çok keyifli). Hemen yemege katiliyorum... 2 saat kadar birlikte kaliteli zaman geçiriyoruz - sonra yatak vakti.

Ah su yatak vakti konusunda çok dertliyim aslinda: hava geç karardigi için bir türlü uyku vaktinin geldigini kabullendiremiyorum. Hala yaninda olmami istiyor uyuyana kadar... Genelde oluyorumda... bazen insan kendisi için birseyler yapmak istiyor iste...

Sahte aglamalar dönemindeyiz... Durumu söyle göz önüne getirebilirsiniz: "andem gondurma istiyom" "Peki kizim, yemekten sonra verebilirim..." "simdi istiyoomm aaaaiaiaaaiiaaaaa!!!!"
Anlayacaginiz en ufak red cevabimda hemen sahte bir aglama sahnesi gerçeklesiyor bizim ortamimizda. Nerden gördü, nasil ögrendi ben bilmiyorum. Bugüne kadar böylesi bir davranisi sonrasinda da istedigi seyi elde etmis degil, aksine HIÇ alamamistir da...

Dün benim için BUYUK bir gündü... uzun zamandir (belki 1 yildir) Paprikaya "emzigi birakan çocuklar" konulu kitaplar okuyordum. Ama birakmak istemedigi o kadar belli oluyordu ki, agladiginda yatagina kosup emzigini alip sakinlesiyordu, bana kizdigi zaman emzigine sariliyordu, uyurken mutlaka emzik gerekiyordu... Çevreden gelen bir çok tepkiye ragmen (doktorlarin bile dediklerine kulak asmadan) Papatyama istedigi zaman kendi kendine birakabilecegi mesajini verdim her zaman.

Sanirim 1 yil evvel ayni tip 6 emzik almistik; biri delindi, digeri (kizim meraktan) kesildi... derken son iki tane kalmisti. Galiba iki hafta evvel uzun aradan sonra 5.si agzindayken birden ikiye ayrildi. Biraz yasini tuttuk ama sonuncunun varligi bizi çok rahatlatti.

Hiç beklenmedik bir anda Paprika agzinda emzik ile mutfaga geldi. "Kizim uykun mu var?" derken emzigi çekistirmeye basladi ve "bu da eskidi artik atalim" dedi. Hayretten kocaman açılmış gözlerimin önünde gitti son emigimiz de.

Bugün emziksiz uyuyacagi ikinci gece. Elele tutusuyoruz ve bu sekilde uykuya daliyor, benimse gözlerim doluyor... Bebegim büyüdügünü gösteren kocaman bir adim atti.

Peri kizimiz büyüyor... Blogumun basinda da bulabileceginiz baska peri kizi resimleri ile karsilastirmak mümkün.
Artik bir perinin neler yapabilecegini biliyor ve evimizde yüksek sesle görevlerini yerine getiriyor: "Hokuş Pokuss Yiiimiiidokussss"

Okul arkadaslarimiz ile birlikte firsat buldukça ormanda kisa yürüyüslere çikiyoruz. Yaklasik 2 saat süren bu gezilerimiz sirasinda mevsim ve hava durumuna göre börtü böcek inceliyor, kuru yaprak biriktiriyor veya dereye taslar atabiliyoruz.
Yürüyüsümüzün en uç noktasinda her anne çantasindan meyve, kek, kurabiye veya sekerleme çikartip ikram ediyor. Bence bu çocuklarin sadece birbirleri ile degil baska yetiskinlerle de iletisim kurmasini ögrenmeleri için harika bir imkan.

Belgrad Wanderung

Hayat tarzimiza bu gibi aktiviteleri dahil edebilme olanagini buldugumuz için çok mutluyum.

Canim, 3 yasindaki bir çocuk bu kadar gerilime daha ne kadar dayanabilir ki?
Hain Anne olan ben tam bir ay boyunca Paprikaya hediyeler için beklemesi gerektigini tekrar tekrar söyleyip durdum...

Benim sabirli minik Papatyam son dakikaya kadar dayandi.

Tüm gün boyunca heycandan hiç birsey yemeyen kizimiz aksam saati olup misafirlerimiz geldiginde sofraya saldirdi sanki. "Kim çorba içer?" soruma yogun tezahürat ile yanit veren Paprika, daha ben herkesin çorbasini servis edemeden kendininkini bitirmis, daha da koymam için israr ediyordu.

Kendisi rahat yesin diye verdigimiz tatli kasigi o kocaman açligini doyuramiyor olacakti ki, bir anda bardagindan kamisini yakalayip, çorbasina daldirmaya karar verdi.

Iste o an saatin neredeyse 9 oldugunu fark ettim ve bu uykusuz, aç çocugun daha fazla bekletilmesinin çok acimasizca olduguna karar verdim.

Büyük telasla birer birer hediyelerimizi açtik... ve karar verdik: Noelbaba daha sik gelmeli!

Hani derler ya "çikmaz ayin son Çarsambasi olunca" iste bu fotograf o günün gerçekten gelebileceginin kaniti olsa gerek. Çok özlemistik birbirimizi!

Babamla araba yaristiriyorum... onu sadece ekrani görebilmek için, yükseltici olarak kullandigimdan haberi yok galiba ;-)

Ne tesadüftür ki Winnie the Pooh'nun 3. yas günü bizimkiyle ayni zamana denk geliyor. Eh Winnie dergisi araciligi ile parti sapkasi gönderir de biz takmaz miyiz?

Bu yil Paprikayi Noelbaba ile tanistirdim. Yillardir oldugu gibi bu Araligin da ilk haftasi çamimizi kurmaya basladim.
Hani kitaplarda anlattiklari hayran bakan kocaman çocuk gözleri vardir ya... Benim kizim iste o kocaman gözler ile agacimizi seyreder oldu. Niyetim agaci kurmak, sonra süslemeyi birlikte yapmakti. Ancak karsisina geçip seyretmek daha çok hosuna gitti galiba.
Bu hazirliklarin ortasinda ona Noelbaba'dan bahseder buldum kendimi... bu konulara çok dikkatli yaklasirim genelde (Disperisi, Cadilar vs...) ama birden agzimdan "Noelbaba hediye getirecek" çikiverdi.
Hayranliginin kat sayisi birden artiverdi... Kim? Neden? Nereden? gibi sorular birbirinin ardina gelmeye basladi. Hemen aslinda Noelbabanin Türkiyede dogdugunu ve büyüdügünü ama havalar çok isininca daha soguk olan uzak ülkelere gittigini, artik yilbaslarinda buralari ziyaret ederek uslu duran çocuklara hediyeler getirdigini de eklemeyi ihmal etmedim.

Simdi günlerdir "Noelbaba gelecek, hediye getirecek" konusu en favorimiz. Ona mektup yaziyoruz. Dergilerden istedigimiz seylerin resimlerini kesiyor, yapistiriyoruz.

Her geçen gün agacimizin altinda ufak ufak birikmeye baslayan paketlerin acaba neler oldugunu çok merak ediyoruz... Aldigimiz yanit hep ayni: "Kizim bunlar kutular. Noelbaba gelecek sonra içlerini dolduracak"

Henüz zaman mevhumu tam olarak yerlesmediginden, minik Paprikam sorup duruyor: "Andem, Noelbaba kaç saatte gelecek?"

ZipZip

Anneannem geldigi zaman "tam süper" oluyor... arkadaslarimla deli gibi zipliyoruz.

From ZipZip Ece

From ZipZip Ece

Farkindalik

Öyle bir zamana geldik ki, Paprika kendince hesaplar yapiyor. Bugüne kadar ona verdigimiz terbiye, koydugumuz kurallari sorgusuz kabul ediyordu veya uygulamak istemedigi için red ediyordu.
Ancak simdi benim izin vermedigim seyleri baska yasitlarinin yaptigini görünce "Ama..." diye itiraz ediyor. Hayretle karsiladigi seylerden bazi örnekler:
- Çocuk Kola içiyor
- XXX emniyet kemerini kendi açiyor
- Biberon kullaniyor, hem de sokakta
- O neden araba koltuguna oturmuyor
- Annesinin cep telefonuyla oynuyor
Basta çok zorlandim hepsine ayri ayri yanitlar bulmak için ama simdi cevabini buldum:
"Kizim onlar baska, biz baska. Her anne kendi çocuguna göre karar verir. Ben böyle karar verdim."
Elbette bu yanit itirazlarin sonu anlamina gelmiyor ama sanirim ona hayati boyunca karsilasabilecegi durumlarda aklina getirecegi  iyi bir ögüt oldu. 

Masaüstüme ekledigim akilli bir araç ile artik Paprikamin blog'unu daha ayrintili tutmayi umuyorum... Bundan aylar önce de ayni seyi yazdigimdan eminim ama... bu arada gelismeler oldu tabi: Youtube'a üye olduk, mini filmler upload ettik vs...